Dag 8 Saint-Laurent-les-Églises – Le Châtelet-en-Dognon

18 juli 2020 – 30 graden

6,5 km gewandeld

Vandaag hebben wij nog enkele kilometers gedaan die wij volgens Gerrit zijn boekje moesten doen om aan onze 100km te komen om Compostella waardig te zijn. Normaal gezien zouden wij deze gisteren gedaan hebben, maar de groep vond het gisteren al zwaar genoeg, dus zijn we aan de camping gestopt. Ik wilde eigenlijk deze kilometers gisteren nog doen omdat ik toen heel veel energie had, maar niemand wilde mee gaan dus hebben we ze deze ochtend nog gewandeld. Het viel wel even tegen omdat we deze ochtend eventjes niet in de wandelmodus zaten. We hebben toch enkele keren gestopt op deze korte wandeling omdat het toch enkele keren flink berg op was.

Wandelweg vanaf de camping

Onderweg zijn we enkele honden tegengekomen met wie Rayna kennisgemaakt heeft, alleen vond ze Toto niet zo leuk omdat hij aan haar gat bleef ruiken en ze dit niet zo graag had. Ze heeft dit dan ook heel duidelijk laten merken naar hem toe😝.

We zijn op dit kort stukje wel een leuk plekje tegengekomen. Dit was een klein overdekt zitplaats met de schelp van Compostella op. Hier hebben we dan ook even pauze genomen. Toen we terug vertrokken waren onze poepen wel wit van daar op die witte steen te zitten, maar zoals Gerrit het zou zeggen: ‘Dat is Compostella.’🙈😂 Na onze pauze kwamen we ook een kruis tegen waar we een steen bij mochten zetten die we tijdens onze wandeling meegenomen hadden. Na deze stop moesten we nog 400m en dan zat onze wandeling er op.

Na onze wandeling zijn we naar de camping gereden om iets te eten en ons klaar de maken om naar Oradour te gaan. Dit is een dorpje dat uitgemoord is door de Duitsers op het einde van WO II en dat nog steeds in die staat is. We hadden al pech voor we naar binnen gingen want we hadden niet allemaal een mondmasker mee, wat dus wel verplicht was. Gelukkig had Patrick nog enkele weg werp masker in zijn auto liggen. D tweede tegenvaller was dat Rayna niet mee binnen mocht. Gerrit heeft nog zijn best gedaan om uit te leggen dat Rayna een speciale hond is, maar dit heeft niet geholpen. We zijn dan in twee schiften naar binnen gegaan. Eerst de jongeren met Patrick en Greta en dan Wendy en Gerrit. Er bleef steeds een groep bij Rayna in de schaduw wachten.

Het was echt aangrijpend om het verhaal te horen en alles te zien. We werden er echt stil van. Alleen vonden we het jammer dat er niet meer uitleg op de bordjes stonden. Na ons bezoek zijn we nog even in het ‘nieuwe’ dorp daar geweest in de hoop souvenirs te vinden, maar dit viel tegen. We hebben geen souvenirs gevonden, maar we hebben wel iets fris gedronken en een ijsje gegeten want het was heel warm. Daarna zijn we terug naar de camping gereden en hebben we daar nog even aan het zwembad/meer gelegen. Hierna zijn we aan het restaurantje van de camping iets gaan eten om onze dag en toffe en gezellige stap week af te sluiten.

Warme wandelgroeten

Quasimodo aka A.

PS: dit gaat de laatste blog zijn die ik schrijf want morgen ga ik terug naar huis als Wendy en Gerrit verder wandelen. Het was leuk om dit voor één week eens te mogen doen


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s